Oh.AMP [NC : Fic]

“ถอดเสื้อให้พี่เร็วแบคฮยอน”   ชานยอลผละจูบออก   เขาจับมือน้องมาไว้ที่กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตส่วนตัวเองก็ปลดเข็มขัดและกางเกงรวมถึงชั้นในให้ลงไปกองที่พื้น   “คนเก่งของพี่   เลิกร้องไห้แล้วยิ้มได้แล้ว” “พี่ชานยอลห้ามทิ้งแบคอีกนะ   แบคกลัวมากๆเลย”   เสียงหวานพูด   เขาปลดกระดุมจนหมดและช่วยพี่ชานยอลถอดเสื้อจนสำเร็จ “ไม่เคยทิ้งเลยคนดี   พี่จะทิ้งหัวใจตัวเองได้ยังไงกัน?” ร่างกายสูงใหญ่กักกันคนตัวเล็กให้แนบชิดผนัง   สายน้ำเย็นรินรดบนร่างกายทั้งคู่ก่อนที่ขาเล็กจะถูกจับแยกออก   นิ้วยาวของชานยอลสอดลึกเข้าไปในช่องทางรักและควานเอาคราบน้ำคาวสีขุ่นที่ปล่อยทิ้งไว้เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วออกมา ชานยอลอาบน้ำฟอกสบู่ให้น้องชายและแบคฮยอนก็ใช้มือเล็กๆนั่นถูไปมาบนตัวเขาเช่นกัน   กว่าจะอาบน้ำเสร็จแกนกายก็แข็งจนปวดหนึบไปหมด “วันนี้เราไม่ได้นอนแน่แบคฮยอน” “พรุ่งนี้วันเสาร์   วันนี้แบคนอนดึกได้” คนเป็นพี่หัวเราะในลำคอเบาๆ   พอไม่ร้องให้งอแงแบคฮยอนก็กลับมาแสบซ่าเหมือ...

“อ๊ะๆๆ..ซี้ดด  พี่  อ๊า ! ”             “อ่า  หนู  ตอดแรงๆ”             หลังจากที่ตื่นมากินข้าวกินปลาเสร็จชานยอลก็ไม่รอช้า   ความจริงที่พาแบคฮยอนหนีลูกมาเที่ยวก็เพราะการนี้โดยเฉพาะ   ชานยอลไม่ได้ไม่รักหรือละเลยลูกแต่เขาแค่ต้องการใช้เวลาร่วมกับแม่หมูของเขาแบบเต็มที่โดยที่ไม่ต้องกลั้นเสียงหรือทำเบาๆเพราะกลัวลูกตื่นมาได้ยินก็แค่นั้นเอง             “อ๊ะ..อ๊ะ..อ๊ะ..  อืมมม  พี่จ๋า”             คนตัวเล็กโก่งตูดรับแรงกระแทกอย่างกระสันอยาก   แบคฮยอนถูกพี่ชานยอลจับให้อยู่ในท่าคลานเข่าและเขาก็โดนความแข็งขืนและร้อนผ่าวกระแทกเข้าออกไม่หยุด             “พี่ชานยอล  อืม  แรงอีก”             ชาน...

หลังจากพาลูกๆนอนกลางวันแล้วชานยอลก็เปลี่ยนองศาการนอนมาเป็นท้าวแขนคล่อมเมียแทน   เขาค่อยๆใช้มือแหวกสาบเสื้อของชุดยูกาตะออกจนเห็นหัวนมสีชมพูน่าดูด   แต่ชานยอลไม่ดูดหรอก  เขาไม่ชอบรสชาติหวานของน้ำนมเท่าไหร่จึงทำให้แค่ใช้ลิ้นเลียแล้วขบกัดเบาๆ             “ไปทำข้างนอกกัน  ในนี้เดี๋ยวลุกตื่น”             “อุ้มหน่อย”             ชานยอลอดแปลกใจไม่ได้ที่อยู่ดีๆก็ถูกอ้อน   ปกติแบคฮยอนน่ารักอยู่แล้วพออ้อนแบบนี้ก็ยิ่งน่ารักเข้าไปอีก  เขากดจมูกลงบนแก้มกลมๆนิ่มๆทั้งสองข้างสลับไปมา  แบคฮยอนก็เอียงให้หอมแต่โดยดี  พอเขาบอกอยากจุ๊บปากแบคอยอนก็ทำปากจู๋ให้จุ๊บ             คนตัวสูงค่อยๆก้าวเท้าให้เบาที่สุดเพราะกลัวลูกตื่น  เขาเปิดบานเลื่อนและปิดมันอย่างเบามือที่สุดโดยที่ต้องประคองลูกลิงไปด้วย   ชานยอลวางตัวแบคฮยอน...

“ตึกร้างแบบนี้   เร้าใจดีนะว่าไหม?”             “ระ  เร้าใจคืออะไร?  แบคอยากกลับบ้าน  พี่ชายพาแบคกลับบ้านนะ”             “หึ  อมให้ก่อนสิ  มันหนาว  หนาวจนแข็งเลย”   ชานยอลไม่สนใจเสียงสั่นๆเพราะความหนาวของเหยื่ออายุสิบสี่   เขาจับแกนกายที่แข็งตึงเขี่ยริมฝีปากนิ่มๆก่อนจะดันพรวดเข้าไปเมื่อเด็กน้อยเปิดปาก             “อาาา  ดูดแรงๆ”             “อึก !  จ๊วบ  อือ อุก”   ร่างเล็กที่นอนอยู่บนพื้นได้แต่ทำตามคำสั่งของคนโตกว่า   ตอนนี้เขาหนาวมากและอยากกลับบ้านใจจะขาด   ถ้ารีบๆทำให้สิ่งที่อยู่ในปากหายหนาวเขาก็จะได้กลับบ้าน             “ซี้ดดด  เลียด้วย อืมม ดีมาก...ดูดแรงๆเลย”   ชานยอลขบกรามแน่นด้วย...